ข่าว O-NET/GAT/PAT
ข่าวการศึกษา
คะแนน แอดมิชชั่น
สูงสุด-ต่ำสุด
คณิตศาสตร์
วิทยาศาสตร์
ฟิสิกส์ - เคมี - ชีวะ
ภาษาอังกฤษ
ภาษาไทย
หลักภาษาไทย
แบบทดสอบภาษาไทย
ร้อยแก้ว
ร้อยกรอง
วรรณคดีไทย
บทอาขยาน
คำสับสน
สำนวน / สุภาษิต
คำราชาศัพท์์์
คำย่อ
ภาษาไทยใกล้ตัว
ดาราศาสตร์
ประวัติศาสตร์
มุมคนเก่ง
คลังข้อสอบเก่า
คลังความรู้หลักสูตรเก่า
I.Q. Tests
 

 

หน้าแรก | มุมนักเรียน | หน้าแรกภาษาไทย | ร้อยกรอง

ร้อยกรอง
   

นิทานคำกลอน เรื่อง โคบุตร (ตอน 12 หน้า 2)
 
 
ตอนที่ 12
พระอรุณมาเมืองปราการ บรรพตจับเสน่ห์เถรกระอำ (ต่อ)
     
  ๏ พระตรัสตอบขอบใจในขุนยักษ์ แล้วผันพักตร์สั่งเหล่านางสาวสรรค์
  ให้แต่งเครื่องพร้อมเพรียงเลี้ยงกุมภัณฑ์ แล้วทรงธรรม์ชวนเชิญพระอนุชา
  เข้าสู่วังพรั่งพร้อมสนมนาฏ ขึ้นปราสาทนางอำพันด้วยหรรษา
  นางโฉมยงเห็นองค์อรุณมา ตกประหม่าแข็งขึงตะลึงไป
  ด้วยตัวร้ายหมายว่าอรุณรู้ จะจับกุมท่านครูเป็นไฉน
  ซังตายทักถามว่ามาเมื่อไร พระหน่อไทอภิวันท์จำนรรจา
  น้องนึกถึงซึ่งองค์พระพี่เจ้า จึ่งมาเฝ้าทรงเดชพระเชษฐา
  พระโคบุตรชื่นชมภิรมยา เข้าแนบองค์อนุชาแล้วเล่าความ
  นางมณีพี่ถนอมให้เป็นใหญ่ ไม่รู้ไว้ตัวเลยทำหยาบหยาม
  วันหนึ่งพี่มาหาพะงางาม มาติดตามหวงหึงให้อึุงอาย
  จนพี่ว่าแล้วยังไม่ฟังห้าม จะขืนตามเข้าไปตีนางโฉมฉาย
  แล้วว่าพี่นี้ดูใช่ผู้ชาย มางมงายลุ่มหลงงวยงงไป
  ถูกเสน่ห์เล่ห์ลมลำเลิกแซ่ ครั้นสอบซักจะเอาแน่ก็ไม่ได้
  มิทำบ้างก็จะตั้งแต่กวนใจ พี่จับได้ไม้เรียวรี่ไล่ตีรัน
  เขาโกรธามิได้มาให้เห็นพักตร์ พระน้องรักเจ้าไม่รู้จะโศกศัลย์
  ด้วยขอบเขตกรุงไกรอยู่ไกลกัน จึงไม่ทันจะไปทูลพระบิดาฯ
 
  ๏ อรุณฟังบังคมบรมนาถ ถึงชีวาตม์ก็ถวายพระเชษฐา
  อย่าว่าแต่เพียงตีพระพี่ยา แม้นผิดแล้วถึงจะฆ่าควรบรรลัย
  น้องจะลาไปหาพระพี่นาง จะระคางเคืองเข็ญเป็นไฉน
  ทูลพลางทางลุกขึ้นคลาไคล เสด็จไปปรางค์ทองของพี่ยา
  ตรงขึ้นอัฒจันทร์สุวรรณมาศ กำนัลนาฏแวดล้อมอยู่พร้อมหน้า
  นางโฉมยงทรงเห็นอนุชา ก็โศกากอดน้องประคองกาย
  สะอึกสะอื้นฝืนคิดถึงความหลัง ให้แค้นคั่งข้อนทรวงนางโฉมฉาย
  พระชลนัยน์ไหลหลั่งลงพรั่งพรา่ย บรรยายเล่าความกับอนุชา
  พี่รอใจไว้ถ้าพระน้องแก้ว เป็นบุญแล้วที่เจ้ารีบมาเห็นหน้า
  พี่ต้องโพยโบยรันเช่นริ้วปลา ทั้งกายาย่อยยับระยำไป
  อันความเจ็บนั้นก็เบาบรรเทาหาย แต่ความอายปิ้มว่าเลือดตาไหล
  เรื่องสาราที่ให้สาลิกาไป พี่จนใจเหมือนอย่างกระจกเงา
  นางอำพันนั้นใช้อีทาสา รีบไปหาหมอเณรเป็นเถรเฒ่า
  ทำพระองค์หลงรักจนมัวเมา จะให้เจ้าไปจับอ้ายคนดีฯ
 
  ๏ พระอนุชาสุริย์วงศ์ทรงสดับ เคารพรับทูลสนองนางโฉมศรี
  แม้นจริงเหมือนวาจาดังพาที เป็นไรมีที่จะจับไม่ยากใจฯ
 
  ๏ นางมณีฟังน้องสนองสาร พี่แจ้งการมั่นคงไม่สงสัย
  มันแต่งของส่งกันทุกวันไป จะต้องให้คนดูรู้สำัีคัญ
  แล้วนางสั่งคนนสนิทชิดใช้สอย ลอบไปคอยดูคนกระเดียดขัน
  ถ้าจับได้เราจะให้รางวัลครัน นางกำนัลชื่นชมบังคมลา
  ถึงเฉลียงเมียงชม้อยคอยชะแง้ สองตาแลคอยข้างนางทาสา
  จะกล่าวฝ่ายนางอำพันกัลยา พระอนุชาลุกไปจากปรางค์
  ด้วยตัวนั้นเหมือนวัวสันหลังขาด ให้ขยาดกลัวกานึกอางขนาง
  พยักเรียกสาวใช้ร่วมใจนาง เข้าในปรางค์บอกความตามกิจจา
  วันนี้น้องฝ่ายขวาเจ้ามาเฝ้า พระผ่านเกล้าเธอยังรักอยู่หนักหนา
  ไปบอกเถรทำให้ต้องพระน้องยา ไปพูดจากันเถิดเจ้าเล่าให้ฟังฯ
 
  ๏ นางทาสีอัญชลีทูลเฉลย อย่ากลัวเลยครูเฒ่าท่านทำขลัง
  แล้วเข้าห้องจัดของละล้าละลัง กระจกตั้งขี้ผึ้งติดตะบิดตะบอย
  จนขนเม่นเน้นหนังเข้าดังนับ เลือดซิบซับก็ไม่ว่าอุตส่าห์สอย
  จนปีกแปล้แลเปิดดูเลิศลอย นุ่งหิ่งห้อยชมต่วนสีนวลเพลาะ
  ยุรยาตรนาดกรดูอ้อนแอ้น ส่ายซัดแขนกระเดียดขันขยันเหมาะ
  นางกำนัลแลพบประสบเคราะห์ วิ่งหัวเราะมาทูลนางแจ่มจันทร์
  บัดนี้อีสาวใช้มันไปวัด มันเดินดัดจริตกระเดียดขัน
  เจ้าอรุณทรงพระสรวลชวนกำนัล อภิวันท์พี่นางจากปรางค์ทอง
  แลเห็นกายฝ่ายนางสาวใช้ชี้ อีห่มสีนวลนั้นถือขันของ
  เจ้าอรุณจำได้ดังใจปอง ตรงไปท้องพระโรงเรียกขุนมารมา
  เดินพลางทางเล่าเนื้อความลับ ช่วยกันจับคนกระทำพระเชษฐา
  ท่านจงแปลงเป็นแมงวันให้เร็วรา สะกดตามอีทาสาคนนั้นไป
  ฟังมันพูดกิตติศัพท์กับเถรเฒ่า อันตัวเราจะไปก็ไม่ได้
  พนาสูรฟังสารสำราญใจ ฤทธิไกรกลับแปลงเป็นแมงวัน
  บินวู่จู่ไปจับที่ปลายผม อีทาสาเดินงมกระเดียดขัน
  เจ้าอรุณโฉมงามสามกุมภัณฑ์ ก็พากันตามแลไปแต่ไกล
  นางทาสีถึงกุฎีบันไดเถร พอจวนเพลลงนั่งพับเพียบไหว้
  เถรพยักทักถามเนื้อความไป วันนี้ไซร้ห่มสีนวลมากวนกัน
  ตัวรูปนี้เหมือนมดอดน้ำอ้อย ต่อดึกหน่อยนอนเพ้อละเมอฝัน
  แต่นอนตรึกเพลงยาวมาเก้าวัน ยังไม่ทันจะจบเล่าพอเจ้ามา
  นางสาวใช้ทำงอนอ่อนชม้าย แก่จะตายแล้วไม่หย่อนยังข้อนว่า
  ไม่คิดถึงอนิจจังสังขารา ยังจะว่าเรื่องราวเพลงยาวเพราะฯ
 
  ๏ เถรกระอำตอบว่าสีกาแม่ ถึงตัวแก่ใจยังกำลังเหมาะ
  นึกนึกว่าจะสึกออกซัดเพลาะ กลัวจะเดาะตามติดเสียอีกนาง
  นางสาวใช้ยิ้มละไมอยู่ในหน้า เถรชราเอาใจมิให้หมาง
  พี่เมตตาว่าหยอกเล่นดอกนาง นี่ขัดขวางอยู่ในวังหรืออย่างไรฯ
 
  ๏ นางทาสีอัญชลีแล้วเล่าเรื่อง แม่ขวัญเมืองให้มาแจ้งแถลงไข
  พระอนุชามาเฝ้าองค์ท้าวไท พระทรงศักดิ์รักใคร่ยังไม่คลาย
  เขาร่วมห้องน้องพี่เป็นที่รัก จะทูลองค์ทรงศักดิ์ให้เสื่อมหาย
  จงโปรดด้วยช่วยเพิ่มเติมน้องชาย พอให้คลายเบาใจพระทัยนางฯ
 
  ๏ เถรหัวเราะว่าออเจ้าเท่านั้นหรือ มิได้ครือเคืองข้องทำหมองหมาง
  เวลาค่ำจึ่งจะทำไม่อำพราง จะให้ล้างเสียให้ได้เป็นไรมี
  ตัวเจ้ากับกัลยาเป็นผาสุก นายสนุกบ่าวคะนองทั้งสองศรี
  ให้เถรแก่แดดิ้นอยู่กุฎี อเวจีไม่ต้องผลักเพราะรักกันฯ
 
  ๏ แมงวันยักษ์ฟังประจักษ์ก็แจ้งเรื่อง ให้แค้นเคืองเฉียวฉุนคิดหุนหัน
  ปากกระเดาะเหาะโลดกระโดดพลัน เรียกกุมภัณฑ์พ่ออรุณจงหนุนมา
  ฤทธิแรงแปลงรูปเป็นยักษ์ร้าย ข้างมือซ้ายจับจิกอีทาสา
  ขวากระหวัดรัดเถรด้วยฤทธา อสุราอรุณหนุนถึงพลัน
  เสียงสนั่นครั่นครื้นพื้นฤทธิ์ยักษ์ กุฎีหักโครมครืนเถรยืนหัน
  เสียงอ่างโอ่งโฉ่งฉ่างโผงผางลั่น เถรขยันภาวนามหามนต์
  เป็นนาคินทร์ปลิ้นปลูดกระลูดเลื้อย ดูยาวเฟื้อยขู่ฟ้อดังเสียงฝน
  สองตาแดงดังแสงพระสุริยน กายพิกลโตดำเท่าลำตาล
  ราพณ์ร้ายรูปกลายเป็นครุฑราช เผ่นผงาดฤทธิ์แรงกำแหงหาญ
  เข้าจิกจับสัประยุทธ์ฉุดทะยาน ครุฑประหารนาคม้วยด้วยฤทธา
  เถรก็หายกลายรูปเป็นหนูหริ่ง กระโดดวิ่งเข้าโพรงไม้ในพฤกษา
  ครุฑก็หายกลายเห็นเป็นวิลา เข้าไล่คว้าจับหนูอยู่ในโพรง
  ขบขยาบจับพลาดฟาดสะบัด ตาเถรพลัดไปเป็นลิงวิ่งโขยง
  แหกตาหลอกกลอกคางทำหางโก่ง แล่นโขย่งโลดกายขึ้นปลายยาง
  ยักษ์เป็นงูเลื้อยไล่ตลอดยอด กระหวัดกอดลิงคะมำลงต้ำผาง
  เสียงศอกอุบทุบอึกร้องโอยคราง ลิงก็หายกลายร่างเป็นเถรชรา
  ยักษ์กระหวัดรัดแขนเป็นครุฑอัด เอาเชือกรัดโยงติดกับทาสา
  แต่หัวผีที่กุฎีดาษดา กับตำราคุณไสยน้ำมันพราย
  อรุณน้อยสั่งให้ร้อยเอาหัวผี ผูกคอเถรกับทาสีมาถวาย
  ทั้งตำราผ้าห่อผูกคอตะพาย ให้นำไปขุดรูปปั้นที่ฝังมา
  เถรกระอำเดินตามนางทาสี สาวใช้แบกคัมภีร์เดินไปหน้า
  เอาเชือกผูกคอล่ามตามกันมา จนถึงหน้าพระโรงรัตน์ชัชวาล
  พวกข้าเฝ้าเหล่าเสนามาพร้อมพรั่ง บ้างก็ชังบ้างก็คิดจิตสงสาร
  องค์อรุณอสุราพญามาร ข้าราชการแวดล้อมอยู่พร้อมมูลฯ
 
  ๏ ป่างพระองค์ทรงโลกเฉลิมภพ ขจรจบปัถพินบดินทร์สูร
  สถิตเหนือแท่นสุวรรณอันจำรูญ ก็ไพบูลย์ด้วยสุรางค์นางเรียงราย
  เสด็จทรงสรงสนานสำราญจิต ทรงภูษิตเครื่องต้นวิมลฉาย
  ร่มแสงสุริยาเวลาบ่าย พระผันผายเสด็จยังพระโรงทอง
  ประโคมวังดังวิเวกปี่ไฉน กำนัลในเชิญเครื่องเนื่องสนอง
  พระประทับยับยั้งบัลลังก์ทอง ดูทำนองผุดผาดสะอาดงาม
  อสุราอรุณเข้าเคียงอาสน์ อภิวาทจอมภพเคารพสาม
  พร้อมด้วยหมู่เสนาพฤฒาพราหมณ์ สง่างามหมอบเรียงเคียงกันไป
  เจ้าอรุณทูลเหตุพระเชษฐา เถรชราทำเสน่ห์น้องจับได้
  พามาเฝ้าพระองค์ผู้ทรงชัย ทั้งขุดได้รูปปั้นสำคัญมาฯ
 
  ๏ พระโคบุตรสุริย์วงศ์ก็สงสัย มันอยู่ไหนเล่าพระน้องเสน่หา
  เจ้าอรุณสั่งยักษ์ให้พามา อีทาสาเมียงหมอบหอบคัมภีร์
  ทั้งรูปรอยเถรถือมาตามหลัง ดูรุงรังพันพัวล้วนหัวผี
  พระเห็นเถรกับทาสนางเทวี ไม่สมประดีอ้นอั้นตันพระทัย
  พระตรัสถามตำแหน่งด้วยแคลงจิต มึงคบคิดกันทำจริงหรือไฉน
  เถรชราฟังถามให้คร้ามใจ ก็ทูลไปทุกสิ่งตามจริงมา
  ขอพระองค์ทรงยศทศทิศ ข้าทำผิดโทษควรถึงซึ่งสังขาร์
  ด้วยโฉมยงองค์อำพันกัลยา ใช้ทาสานารีคนนี้ไป
  ว่าพระองค์รักนางฝ่ายข้างขวา ไปบนข้าทำพระองค์ให้หลงใหล
  ด้วยอยากได้ลาภพาลสันดานใจ มิโปรดไว้ชีวาฆ่าก็ตายฯ
     


 
จำนวนคนอ่าน 1512 คน
   
 

© 2000 - 2014 www.myfirstbrain.com All Rights Reserved