ข่าว O-NET/GAT/PAT
ข่าวการศึกษา
คะแนน แอดมิชชั่น
สูงสุด-ต่ำสุด
คณิตศาสตร์
วิทยาศาสตร์
ฟิสิกส์ - เคมี - ชีวะ
ภาษาอังกฤษ
ภาษาไทย
หลักภาษาไทย
แบบทดสอบภาษาไทย
ร้อยแก้ว
ร้อยกรอง
วรรณคดีไทย
บทอาขยาน
คำสับสน
สำนวน / สุภาษิต
คำราชาศัพท์์์
คำย่อ
ภาษาไทยใกล้ตัว
ดาราศาสตร์
ประวัติศาสตร์
มุมคนเก่ง
คลังข้อสอบเก่า
คลังความรู้หลักสูตรเก่า
I.Q. Tests
 

 

หน้าแรก | มุมนักเรียน | หน้าแรกภาษาไทย | ร้อยกรอง

ร้อยกรอง
   

นิทานคำกลอน เรื่อง โคบุตร (ตอน 1)
 
โคบุตร เป็นนิทานคำกลอนที่คาดกันว่า สุนทรภู่ ได้ประพันธ์ขึ้นเป็นเรื่องแรก มีความยาว 28 เล่มสมุดไทย แต่งขึ้นเพื่อถวาย พระองค์เจ้าปฐมวงค์ ซึ่งสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่า "ลองพิเคราะห์ดูหนังสือกลอนของสุนทรภู่ที่ยังปรากฏอยู่จนบัดนี้ เห็นมีเค้าเงื่อนในทางสำนวนว่า จะแต่งก่อนนิราศเมืองแกลง แต่เรื่องโคบุตรเรื่องเดียว..." ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ก็แสดงว่าท่านสุนทรภู่ได้แต่งเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่อายุยังไม่ครบ 20 ปี หรือเมื่อประมาณ พ.ศ.2349 เนื้อความโดยย่อของนิทานคำกลอนเรื่องโคบุตรมีดังนี้

โคบุตร เป็นโอรส พระอาทิตย์ และ นางเทพอัปสร ได้ นางราชสีห์ อุปการะเลี้ยงดูไว้จนเติบใหญ่ เมื่ออายุได้สิบปี พระอาทิตย์มามอบของวิเศษให้และชี้ทางให้เดินทางไปพบคู่ครอง โคบุตรเดินทางไปถึงเมืองพาราณสี ได้พบกับ นางมณีสาคร และ พระอรุณกุมาร พระธิดาและพระโอรสของ ท้าวพรหมทัต เจ้าเมืองพาราณสี โคบุตรได้ช่วยเหลือกษัตริย์ทั้งสี่พระองค์ไว้จากการปองร้ายชิงราชสมบัติของ พราหมณ์ปุโรหิต ท้าวพรหมทัตจึงเมตตารักใคร่โคบุตรประหนึ่งราชโอรสของพระองค์เอง และกุมารทั้งสามก็รักใคร่กันเช่นพี่น้อง

โคบุตรออกเดินทางต่อโดยมีพระอรุณกุมารร่วมทางไปด้วย จนถึงเมืองกาหลง โคบุตรได้พบกับ นางอำพันมาลา พระธิดาเจ้าเมืองกาหลง จนได้นางเป็นชายา และพาหนีกลับมายังเมืองพาราณสี เมื่อกลับมาถึงได้พบนางมณีสาครที่เจริญวัยเป็นสาวงาม ก็เกิดหลงรัก โคบุตรจึงได้อภิเษกนางมณีสาครเป็นมเหสีฝ่ายขวา และนางอำพันมาลาเป็นมเหสีฝ่ายซ้าย ต่อมานางอำพันมาลาเกิดริษยาว่าโคบุตรโปรดปรานนางมณีสาครมากกว่าตน จนหลงผิดคิดหาหมอเสน่ห์มาทำให้โคบุตรหลงรักตนแต่ผู้เดียว โคบุตรหลงนางอำพันมาลาจนถึงกับทารุณตบตีนางมณีสาคร ร้อนถึงพระอรุณกุมารต้องมาช่วย เมื่อพิสูจน์ได้ว่านางอำพันมาลาทำเสน่ห์ โคบุตรกริ้วมากจึงไล่นางอำพันมาลาออกจากเมืองทั้งที่นางมีครรภ์อ่อนๆ

เนื้อความในฉบับ พ.ณ.ประมวญมารค ชำระไว้ และฉบับที่กรมศิลปากรพิมพ์เผยแพร่เมื่อปี พ.ศ.2529 จบเพียงเท่านี้ แต่
นายเจือ สตะเวทิน ได้เล่าไว้ในหนังสือสุนทรภู่ ถึงเนื้อความต่อไปอีกดังนี้

อำพันมาลาต้องรับทุกข์ระเหระหนไปในป่าดงจนไปเกิดบุตร เดชะบุญได้ราชสีห์ซึ่งเคยมีบุญคุณแก่โคบุตรมาช่วย และราชสีห์สามารถนำนางกลับไปมอบแก่โคบุตรได้ อนึ่งขณะนั้น มณีสาครก็มีบุตรแล้ว โคบุตรจึงจัดการสมโภช และให้นามตามชื่อบิดามารดาผสมกันว่า มณีสุริยัน และ อำพันสุริยา แต่โคบุตรมีกรรมเก่าอยู่ในคราวท่องเที่ยวผจญภัย คือเคยฆ่า หัสกัณฐ์มัจฉา ตาย เป็นเหตุให้ ตะวันนาคา สหายของหัสกัณฐ์มัจฉาคิดแก้แค้น มณีกลีบสมุทร ลูกสาววัย 19 ปี จึงอาสาพ่อไปใช้กลอุบายจับโคบุตร โดยยอมเสียสละพรหมจรรย์ของตน และในที่สุดตามวิสัยชายเจ้าชู้ โคบุตรก็ได้พานางมณีกลีบสมุทรเข้าวัง เป็นเหตุให้เกิดการหึงหวงกันอย่างอีกคราวหนึ่ง เมื่อมณีกลีบสมุทรมีครรภ์อ่อนๆ ก็นึกถึงหน้าที่ของตัวตามที่บิดาใช้มาได้ จึงใช้อุบายสะกดโคบุตรนำกลับไปหาบิดา แต่อย่างไรก็ตาม โคบุตรก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีของนางเสียแล้ว จะปล่อยให้ถูกฆ่าก็ทำไม่ลง นางจึงนำโคบุตรไปซ่อนไว้ก่อน

อาจารย์เจือ บันทึกไว้ว่าสุนทรภู่เขียนมาเพียงนี้ก็จบ 9 เล่มสมุดไทย ต่อจากนั้นคนอื่นก็มาแต่งต่อ จึงมิได้นำมากล่าวไว้ในหนังสือเล่มนั้น

แค่เพียงเรื่องย่อก็ยังสนุกสนานเพียงนี้ แล้วเรื่องราวที่ท่านสุนทรภู่ถ่ายทอดไว้เป็นคำกลอนจะสนุกเพียงใด ขอเชิญพิจารณาด้วยตนเอง ณ ที่นี้เถิด ...

ตอนที่ 1
กำเนิดโคบุตร
  ๏ แต่ปางหลังครั้งว่างพระศาสนา
  เป็นปฐมสมมตินิทานมา ด้วยปัญญายังประวิงทั้งหญิงชาย
  ฉันชื่อภู่รู้เรื่องประจักษ์แจ้ง จึงแสดงคำคิดประดิษฐ์ถวาย
  ตามสติริเริ่มเรื่องนิยาย ให้เพริศพรายพริ้งเพราะเสนาะกลอนฯ
 
  ๏ จะร่ำปางนางสวรรค์เสวยสุข อยู่ปรางค์มุขพิมานสโมสร
  เผยพระแกลแลดูแผ่นดินดอน เห็นไกรสรคลอดลูกในหิมวา
  ผลกรรมนำจิตให้พิศวาส นุชนาฏจะใคร่มีโอรสา
  เห็นพระสุริโยทัยเธอไคลคลา กัลยานึกไปดังใจปอง
  แม้นสามีมิได้เหมือนพระอาทิตย์ ไม่ขอคิดสมสู่เป็นคู่สอง
  ผลกรรมจำจากวิมานทอง นางก็ต้องจุติด้วยใจตน
  เห็นสระศรีมีบัวระดาดาษ สุดสวาทจิตประหวัดเข้าปฏิสนธิ์
  เกิดเป็นรูปนารีนิรมล กลีบอุบลหุ้มไว้ในสาคร
  อยู่ประมาณนานมาในบัวหลวง สุดาดวงกำดัดชมสมสมร
  จะกล่าวถึงสุริยาทิพากร เสด็จจรเลี้ยวเหลี่ยมพระเมรุมา
  อรุณโรจน์โชติช่วงดวงจรัส ส่องจังหวัดภาคพื้นพระเวหา
  พิศเพ่งเล็งแลในโลกา เห็นนางฟ้าอยู่ในพุ่มปทุมมาลย์
  เพราะรักเราเจ้าต้องมาสิ้นชีพ เกิดในกลีบบุษบงน่าสงสาร
  จำจะช่วยให้อนงค์คงวิมาน พระสุริยกาลโสมนัสสวัสดี
  จึ่งแบ่งภาคจากรถระเห็จเหาะ ลงเฉพาะสระใหญ่ในไพรศรี
  พระหัตถ์หักปทุมาจากวารี มานั่งที่ร่มไทรในไพรวัน
  คลี่ปทุมอุ้มนางขึ้นวางตัก แม่ยอดรักปิ่นสุรางค์นางสวรรค์
  กุศลเราเคยสมภิรมย์กัน บุญจึ่งบันดาลใจให้เจาะจง
  พี่พึ่งรู้ว่าเจ้าอยู่ในโกเมศ จึ่งประเวศติดตามด้วยความประสงค์
  จะช่วยเจ้าเยาวลักษณ์วิไลทรง ให้คืนคงเมืองฟ้าสุราลัยฯ
 
  ๏ ปางยุพินปิ่นเทพอัปสร ฟังสุนทรสุริยงคิดสงสัย
  นางผลักพลางทางแลชำเลืองไป งามวิไลพูนสวัสดิ์ชัชวาล
  ถึงเทพบุตรสุดสิ้นในอากาศ ไม่ผุดผาดผิวพรรณเทียมสัณฐาน
  นางค้อนคมก้มพักตร์แล้วพจมาน ไม่ควรการช่างไม่เกรงข่มเหงกัน
  เทพบุตรภุชงค์หรือวงศ์ยักษ์ มาหาญหักปทุมมาศขาดสะบั้น
  เขาอาศัยได้สบายในบุษบัน ทำเช่นนั้นช่างไม่คิดอนิจจังฯ
 
  ๏ โอ้เจ้าพี่ศรีสวัสดิ์กำดัดสวาท นุชนาฏแม่อย่าลืมเนื้อความหลัง
  หรือชอบใจอยู่ที่ในอุบลบัง สมบัติทั้งเมืองฟ้าไม่อาวรณ์
  พี่หรือคือสุริยงดำรงทวีป ทุเรศรีบมาด้วยการสงสารสมร
  จะชูช่วยนางฟ้าสถาวร พะงางอนนุชน้องอย่าหมองนวล
  มานั่งนี่เถิดพี่จะเล่าเรื่อง แม่เนื้อเหลืองนพรัตน์กำดัดสงวน
  พลางประโลมโฉมนางไม่ห่างนวล หอมรัญจวนเกสรขจรจายฯ
 
  ๏ สาวสวรรค์ครั้นสดับอภิวาท สุดสวาทแสนรักพระสุริย์ฉาย
  แต่มารยาทกษัตรีทำทีอาย ค้อนชม้ายตอบสนองทำนองใน
  ถึงดินฟ้าสาครภูเขาขุน เมื่อสิ้นบุญถึงกรรมทำไฉน
  แต่ชาติก่อนใครห่อนประจักษ์ใจ ระลึกได้หรือจะรู้ในเรื่องราว
  ซึ่งโปรดน้องจะให้ครองวิมานสวรรค์ พระคุณนั้นล้ำฟ้าเวหาหาว
  มิได้สนองครองคุณให้สิ้นคราว ด้วยเปลี่ยวเปล่าเอ้องค์ในดงแดนฯ
 
   
จำนวนคนอ่าน 20171 คน
   
 

© 2000 - 2014 www.myfirstbrain.com All Rights Reserved